തലച്ചുമടിൽ ഒരു കാലം; മണ്ണിൽ ഒരു ജീവിതം-അടൂർ മൂപ്പൻ ഇനി ഓർമ

കാലിച്ചാനടുക്കം: പുലർച്ചെ മണ്ണിലേക്കിറങ്ങും. സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് മണ്ണ് കിളച്ചൊരുക്കും. കാട്ടിൽനിന്ന് മുളയും വള്ളികളും വെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് പന്തലൊരുക്കും. പാവലും പയറും വെള്ളരിയും വെണ്ടയും ചീരയും വഴുതനയും വളർത്തും. വിളവെത്തുമ്പോൾ അതെല്ലാം തലച്ചുമടിലേറ്റും. ഒന്നോ രണ്ടോ കിലോമീറ്റർ നടന്നെത്തി കാലിച്ചാനടുക്കം ടൗണിൽ വിൽക്കും. കിട്ടുന്ന പണംകൊണ്ട് ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകും. അടൂർ മൂപ്പന്റെ ജീവിതം അങ്ങനെയായിരുന്നു.

മണ്ണിൽനിന്ന് വിളവെടുത്ത് തലച്ചുമടിലേറ്റി ചന്തയിലെത്തിച്ച ആ മനുഷ്യൻ ഓഗസ്റ്റ് 10ന് വീട്ടിൽവച്ച് വിടപറഞ്ഞു. ജനനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകളൊന്നും ലഭ്യമല്ലാത്തതിനാൽ കൃത്യമായ പ്രായം പറയാനാകില്ല. 1916ൽ ജനിച്ചതായാണ് നാട്ടുകാരുടെ അറിവ്. അതനുസരിച്ച് നൂറുവർഷത്തിലേറെ പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. കോടോം-ബേളൂർ പഞ്ചായത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയ വ്യക്തിയെന്ന വിശേഷണവും അദ്ദേഹത്തിനായിരുന്നു.

നാട്ടിൽ മറ്റൊരു പേരിൽ അധികമാരും അദ്ദേഹത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എല്ലാവർക്കും അദ്ദേഹം അടൂർ മൂപ്പൻ തന്നെ. ആ വിളിപ്പേരിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു, അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു തലമുറയുടെ ആദരവുമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ അടൂർ മൂപ്പന്റെ ജീവിതത്തിന് അതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ള മറ്റൊരു ചരിത്രമുണ്ട്. ആലത്തടി മലൂർവാട് തറവാട്ടിലെ പണ്ടുകാലത്തെ കാർഷിക വിഭവ സംരക്ഷണ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ‘കിരാൻ’ എന്ന അധികാരസ്ഥാനം വഹിച്ചിരുന്ന മാവില സമുദായത്തിലെ അവസാന കിരാനായിരുന്നു വിരുത്തിമൂല അടൂർ മൂപ്പൻ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതകഥ മാത്രമല്ല; ഒരു പഴയ സാമൂഹിക-കാർഷിക വ്യവസ്ഥയുടെ അവസാന ഓർമ കൂടിയാണ്.

ചെറുപ്പം മുതൽ പച്ചക്കറി കൃഷിയായിരുന്നു അടൂർ മൂപ്പന്റെ ജീവിതം. ആലത്തടി മലൂർവാട് തറവാട്ടിന്റെ വയലിൽ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് നിലമൊരുക്കി കൃഷി ചെയ്തു. മണ്ണ് കിളയ്ക്കാനും കള പറിക്കാനും പന്തലൊരുക്കാനും വിളവെടുക്കാനും യന്ത്രങ്ങളെയോ ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളെയോ ആശ്രയിച്ചിരുന്നില്ല.

കാടുകളിൽനിന്ന് മുളയും വള്ളികളും വെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് പന്തലുണ്ടാക്കും. അതിനുള്ളിൽ പച്ചക്കറിച്ചെടികൾ വളർത്തും. പാവൽ, പയർ, വെള്ളരി, വെണ്ട, ചീര, വഴുതന തുടങ്ങി നാടൻ പച്ചക്കറികളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃഷിയിടത്തിലുണ്ടാകും.

വിളവെടുത്താൽ അടുത്ത ഘട്ടം തലച്ചുമടായിരുന്നു. വാഹനങ്ങളില്ല. യന്ത്രങ്ങളില്ല. വിളവുകൾ ചാക്കുകളിലും കുട്ടകളിലുമാക്കി തലയിൽവച്ച് കാലിച്ചാനടുക്കം ടൗണിലേക്ക് നടക്കും. അവിടെ പച്ചക്കറി വിറ്റ് മടങ്ങും.

മണ്ണിൽനിന്ന് വിളവെടുത്ത് തലച്ചുമടിൽ ചന്തയിലെത്തിച്ച ആ അധ്വാനമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പാദ്യം.

കാലം മാറി. കൃഷിയിടങ്ങളിൽ യന്ത്രങ്ങളെത്തി. ഗ്രാമവഴികളിൽ വാഹനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ജീവിതരീതികൾ മാറി. പക്ഷേ അടൂർ മൂപ്പന്റെ ജീവിതത്തിൽ മണ്ണും അധ്വാനവും മാത്രം മാറിയില്ല.

മരണത്തിന് ഏതാനും ആഴ്ചകൾ മുമ്പുവരെയും അദ്ദേഹം കൃഷിപ്പണിയിൽ സജീവമായിരുന്നു. വാർധക്യം ശരീരത്തെ തളർത്തിയെങ്കിലും അധ്വാനിക്കാനുള്ള മനസ്സ് അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.

ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു പദമാണ് കിരാൻ. എന്നാൽ പഴയകാലത്തെ തറവാട് വ്യവസ്ഥയിലും കാർഷികജീവിതത്തിലും അതിന് പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു.

ആലത്തടി മലൂർവാട് തറവാട്ടിലെ കാർഷിക വിഭവങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും ബന്ധപ്പെട്ട ചുമതലകളും വഹിച്ചിരുന്ന കിരാൻ സ്ഥാനത്തിന്റെ അവസാന കണ്ണിയായിരുന്നു അടൂർ മൂപ്പൻ.

ഒരു കാലത്ത് മണ്ണും കൃഷിയും തറവാടും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ആ സ്ഥാനത്തിന്റെ ഓർമ കൂടി അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം മങ്ങുകയാണ്.

അതിനാൽ അടൂർ മൂപ്പന്റെ വിയോഗം ഒരു കർഷകന്റെ മരണം മാത്രമല്ല. ഒരു പഴയ കാർഷിക സംസ്കാരത്തിന്റെ അവസാന കാവൽക്കാരനെയാണ് നഷ്ടമായത്.

അടൂർ മൂപ്പന്റെ ജീവിതം കൃഷിയിൽ മാത്രം വേറിട്ടതായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷണത്തിലും അദ്ദേഹം സ്വന്തം വഴിയിലായിരുന്നു.

ഫാസ്റ്റ് ഫുഡിന്റെയും ജങ്ക് ഫുഡിന്റെയും കാലത്ത് അതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇടംപിടിച്ചിരുന്നില്ല. സ്വന്തം കൃഷിയിടത്തിൽ വിളയിച്ച പച്ചക്കറികൾ, നെല്ല് കുത്തിയുണ്ടാക്കിയ അരി, അതിന്റെ പഴങ്കഞ്ഞി, തൈര്-ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്ഷണലോകം.

വഴിയോരങ്ങളിൽനിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളാരംകല്ല് പോലുള്ള കല്ലുകൾ കഴിക്കുന്ന പഴയകാല ശീലവും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. തെങ്ങിൽനിന്ന് ചെത്തിയെടുക്കുന്ന ശുദ്ധമായ കള്ളും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. മുറുക്കും പതിവായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും ശരീരത്തെ അവസാനകാലംവരെ അധ്വാനത്തിന് വിട്ടുകൊടുത്തു. പ്രായം കൂടിയെങ്കിലും ചുറുചുറുക്കിന് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. എപ്പോഴും ചിരിച്ച മുഖം. പരിചയപ്പെടുന്നവരോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന സ്വഭാവം. ജീവിതത്തോട് പരാതികളില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ. അടൂർ മൂപ്പന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു ചരിത്രവും ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്.

ആലത്തടി തറവാടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പഴയ പത്തായപ്പുരയിൽ നടന്നിരുന്ന ആദ്യകാല അക്ഷരാഭ്യാസത്തിന്റെ ഓർമ പേറുന്ന അപൂർവ മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കാസർകോട് ജില്ലയിലെ ആദ്യകാല വിദ്യാഭ്യാസസംവിധാനത്തിന്റെ തുടക്കകാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആ പത്തായപ്പുരയിൽ പഠിച്ചവരിൽ അവസാനമായി ജീവിച്ചിരുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു അടൂർ മൂപ്പനെന്ന് നാട്ടുകാർ പറയുന്നു.

അന്ന് പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ബോർഡും മറ്റ് സാധനങ്ങളും ഇന്നും അവിടെ കാണാനാകുമെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.

പുസ്തകങ്ങളിൽ വായിച്ചറിയുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടും അനുഭവിച്ചും ജീവിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായി നിന്ന ജീവിതം.

ശരീരവലുപ്പത്തിൽ വലിയ മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല അടൂർ മൂപ്പൻ. പക്ഷേ ജീവിതത്തെ നേരിട്ട രീതിയിൽ അദ്ദേഹം വലിയവനായിരുന്നു.

സ്വന്തം അധ്വാനത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു. മണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ചു. വിളവിനെ ആദരിച്ചു. ലളിതമായി ജീവിച്ചു. ഒരു കാലത്ത് തറവാടിന്റെ കാർഷിക വിഭവ സംരക്ഷണ ചുമതലയുള്ള കിരാനായും, പിന്നീട് സ്വന്തം അധ്വാനത്തിലൂടെ ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയ കർഷകനായും അദ്ദേഹം കാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി.

കോടോം-ബേളൂർ പഞ്ചായത്തിന്റെ പഴയ തലമുറയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ഒരു പരിചിത മുഖമായിരുന്നു. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഒരുപക്ഷേ ഒരു അത്ഭുതകഥയും.

തലച്ചുമടിൽ പച്ചക്കറിയുമായി നടന്ന വഴികളിൽ ഇനി അടൂർ മൂപ്പന്റെ കാലടികളുണ്ടാകില്ല. മണ്ണ് കിളയ്ക്കാൻ ആ കൈകൾ ഇനി വരില്ല. ചന്തയിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ആ ചിരിച്ച മുഖവും ഇനി കാണാനാകില്ല.

പക്ഷേ അദ്ദേഹം നടന്ന വഴികളിലും കൃഷിചെയ്ത മണ്ണിലും പഴയ പത്തായപ്പുരയുടെ ഓർമകളിലും, ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം വഹിച്ച കിരാൻ എന്ന സ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും ആ ജീവിതം തുടരും.

മണ്ണിനെ ഉപജീവനമാക്കിയ ഒരാളായി തുടങ്ങി, ഒരു നാടിന്റെ സാമൂഹിക-കാർഷിക ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് വിരുത്തിമൂല അടൂർ മൂപ്പൻ യാത്രയായത്.

ഒരു മനുഷ്യൻ പോയി. ഒരു കിരാൻ പോയി. ഒരു കാലം കൂടി പോയി.