ആയിരങ്ങൾക്ക് അത്താണിയായ മനുഷ്യൻ; ഒടുവിൽ ഒരു തകരമുറിയിൽ ഏകനായി മരണത്തിന്ന് കീഴടങ്ങി

മക്ക: ഒരുകാലത്ത് മക്കയിലെത്തുന്ന മലയാളികളുടെ വിശപ്പകറ്റിയ കൈകൾ. വഴിമുട്ടിയവർക്ക് വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്ത മനസ്സ്. താമസിക്കാൻ ഇടമില്ലാത്തവർക്ക് തണലായിരുന്ന മനുഷ്യൻ. നൂറുകണക്കിന് പേരുടെ കണ്ണീരൊപ്പിയ കരീംക്ക...

നാലുപതിറ്റാണ്ട് നീണ്ട പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ ഒടുവിൽ, സ്വന്തം നാടും കുടുംബവും ഒരുനോക്ക് കാണാൻ പോലുമാകാതെ, ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ അദ്ദേഹം യാത്രയായി. മക്കയിലെ മലയുടെ അടിവാരത്തുള്ള ഒരു തകരഷീറ്റ് മുറിയിൽ, 17 വർഷത്തിലേറെ നീണ്ട നാടണയാനുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് അന്ത്യം കുറിച്ചായിരുന്നു കോഴിക്കോട് വല്ലത്തായിപാറ സ്വദേശി അബ്ദുൾ കരീമിന്റെ (കരീംക്ക) മരണം.

ഒരുകാലത്ത് വിശുദ്ധ മക്കയിലെത്തുന്ന ഹജ്ജ്-ഉംറ തീർഥാടകർക്ക് കരീംക്ക ഒരു വ്യക്തി മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഒരു ആശ്രയമായിരുന്നു.

വിശന്നെത്തുന്നവർക്ക് ഭക്ഷണം. വഴിമുട്ടിയവർക്ക് താമസസ്ഥലം. നാട്ടിൽ നിന്നെത്തുന്ന ഏതൊരു പ്രവാസിക്കും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കടന്നുചെല്ലാവുന്ന തുറന്ന വീടായിരുന്നു മക്കയിലെ കരീംക്കയുടെ വാസസ്ഥലം.

ഒരു ദിവസം 25 ബസുകളിൽ വരെ ആളുകളെത്തിയാലും ആരെയും മടക്കിയയച്ചിരുന്നില്ല. എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണവും താമസവും ഒരുക്കി. സ്വന്തം സമ്പാദ്യവും സൗകര്യങ്ങളും മറ്റുള്ളവർക്കായി തുറന്നുവെച്ച ആ മനുഷ്യന്റെ ഔദാര്യം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ മലയാളികൾ നിരവധിയാണ്. പക്ഷേ, കാലം പതിയെ ആ വാതിലുകളെല്ലാം അടച്ചുതുടങ്ങി.

ഹറം വികസനത്തിന്റെ ഭാഗമായി മക്കയിലെ നിരവധി കെട്ടിടങ്ങൾ പൊളിച്ചുനീക്കപ്പെട്ടതോടെ കരീംക്കയുടെ ബിസിനസിനും തിരിച്ചടി നേരിട്ടു. അതിനുപിന്നാലെ മഹാമാരിയെത്തി. സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായി. കടബാധ്യതകളും നിയമക്കുരുക്കുകളും ജീവിതത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ഒടുവിൽ താമസരേഖയായ ഇഖാമ പോലും പുതുക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ.

നാടണയണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രം നെഞ്ചിലേറ്റി അദ്ദേഹം മക്കയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നു. വർഷങ്ങൾ ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി കടന്നുപോയി. 17 വർഷത്തിലേറെ.

ഒരുകാലത്ത് നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾക്ക് വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം വിളമ്പിയ കൈകൾക്ക് ഒടുവിൽ സ്വന്തം വിശപ്പടക്കാൻ പോലും വഴിയില്ലാതായി.

എന്നിട്ടും ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ കരീംക്ക തയ്യാറായില്ല. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കൾ എത്തിച്ചുനൽകുന്ന ഭക്ഷണമായിരുന്നു ആശ്രയം.

എങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം മാത്രം ബാക്കിനിന്നു—ഒരിക്കലെങ്കിലും നാടണയണം. സ്വന്തം ആളുകളെ ഒരുനോക്ക് കാണണം. അത് സാധിച്ചില്ല. രോഗബാധിതനായി ശരീരം തളർന്നപ്പോൾ, അടുത്തുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഫോണിൽ അദ്ദേഹം വിളിച്ചു.

“തീരെ വയ്യ... ഒന്നു വരുമോ...”

കരീംക്കയുടെ അവസാന വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. വിളി കേട്ട് സുഹൃത്ത് ഓടിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മക്കയിലെ മലയുടെ അടിവാരത്തുള്ള, ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ആ ഇരുമ്പുമുറിയുടെ മൂലയിൽ കരീംക്ക നിശ്ചലനായിരുന്നു.

ഒരുകാലത്ത് മറ്റുള്ളവർക്ക് തണലായിരുന്ന മനുഷ്യന് അവസാന നാളുകളിൽ സ്വന്തമായി ഒരു തണൽപോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മരണശേഷവും നിയമക്കുരുക്കുകൾ നടപടികൾക്ക് തടസ്സമായി. സൗദി പോലീസിന്റെ സഹകരണത്തോടെയും മക്കയിലെ പ്രമുഖ സാമൂഹിക പ്രവർത്തകൻ മുജീബ് പൂക്കോട്ടൂരിന്റെ ഇടപെടലിലൂടെയും നടപടികൾ വേഗത്തിലായി. നാട്ടിൽ നിന്ന് ബന്ധുക്കൾ ആവശ്യമായ രേഖകൾ എത്തിച്ചതോടെ കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച മക്കയിലെ ശരായ മഖ്‌ബറ ഗദീമിൽ കരീംക്കയ്ക്ക് അന്ത്യവിശ്രമം ഒരുക്കി.

എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞ് താമസിച്ചിരുന്ന മുറിയിലെത്തിയവരെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു വേദനയായിരുന്നു.

കടങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രമായി എന്തെങ്കിലും അവശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ മുറി തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്—

ഒരു പഴയ അലമാര. തുരുമ്പെടുത്ത ഇരുമ്പുകട്ടിൽ. കുറച്ച് പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ. അത്ര മാത്രം.

ആയിരങ്ങൾക്ക് അത്താണിയായ മനുഷ്യന്റെ നാലുപതിറ്റാണ്ട് നീണ്ട പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം അതായിരുന്നു.

ഒരുകാലത്ത് വിശന്നവർക്കായി നിറഞ്ഞിരുന്ന അടുക്കള. താമസിക്കാൻ ഇടമില്ലാത്തവർക്കായി തുറന്നിരുന്ന വാതിലുകൾ. സഹായം തേടിയെത്തിയവർക്കായി നീണ്ട കൈകൾ.

അവസാനം ആ കൈകളിൽ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം മറ്റുള്ളവർക്കായി നൽകിയ ഒരു മനുഷ്യൻ, സ്വന്തം നാടിന്റെ മണ്ണിൽ തിരിച്ചെത്താനാകാതെ അന്യനാട്ടിലെ ഒരു തകരമുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്രയായി. കരീംക്കയുടെ ജീവിതം ബാക്കിവെച്ചത് സമ്പാദ്യങ്ങളല്ല. അദ്ദേഹം തണലേകിയ മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകളാണ്.